Hierbij de zusjes Anne en Rie.
zondag 22 november 2009
FAMILIE DE WEERDT
Deze foto is gemaakt tijdens de beginjaren van K.V.S te Zandvoort. Ik denk dat het hier gaat om het jaar 1948.
NATTE VOETEN
Het lijkt erop dat deze foto is gemaakt in Wijk aan Zee waar K.V.S. in de 30-er jaren een tentenkamp had.
Ook toen was de zee onberekenbaar.
dinsdag 10 november 2009
INZON
Omdat ik vanwege een kinderbijslagfout geld genoeg had, kon ik op mijn houtsnijwerkblad zowel een schuifgordijnklampje als een blokschriftruitjespapierhouderstelling maken.
Eerst moest ik nog een zakschrijfmachinekleurentypelint kopen en daarbij werd ik vergezeld door mijn rijkeluistaxhond, die aan voorlijfkrampzuchtigheid leed.
Daarna ging ik naar de houtprijsbewakingsafdeling van een doehetzelfverkoopspullenzaak alwaar ik via een parterretrap kwam.
Ik kocht achtereenvolgens de benodigde spullen, zoals een paar neppompmoppen, een lamellemal, neppijppen, een koortsmeetsysteemstrook, en tenslotte ook nog een paar nepparterrestaalplaatsserretrappen voor mijn strandhuisje. Toen ik weer buiten de doehetzelfverkoopspullenzaak kwam, stapte ik in een omgekeerde lord, maar gelukkig had ik wat vlekkewatervlekkewater bij mij, zodat mijn broekpakbroek er weer snel modedom uitzag.
Nu was ik toch nog een meetsysteem en een leverdrevel vergeten, dus ging ik weer als een stormrots naar binnen.
Voor alle zekerheid kocht ik ook nog een partybabytrap, een pokkedekkop, een taalplaat en een legerregel.
De totale kosten bedroegen een gardebedrag van de meeneemspullenprijsopgave.
Kuiten was het boud en ik besloot een kofje koppie te gaan drinken. Later nam ik nog een halletje gebakt, wat was gebraden in een kontje bloter.
Op de koffieshopeikenhoekstoel zat ik een scheetje beef, maar het lekkere slaatje bla vergoedde veel. Ik nam nog een wok slater en toen sprak mij een weleerpaardewater mij aan. Hij zat te braken en te heien. Het stond voor mij meteen als een Waal boven pater vast dat hij zich als een pad in een vreemd kakhuis voelde, want hij zat daar als het ware met de baard tussen de stenen, dat was zakkelijk mat.
Hij zei: "Ik heb een pauw te kakken" en dat was goed te merken, want hij zat te suffen en te pissen, maar tiet op navel. Ik gaf hem wat woud kater: dat was een stuiver zaaltje van medemenslievenheidszorg.
Hoewel hij nog een schijnpeut kreeg, bleek hij geen zuggemifter te zijn. Hij wilde nog wel een botje preken voor de zwijgende hindermeid, maar met een stuursok in de hand wenste hij mij een zielig najaar, waarop hij verdween in de Paulus Stotterpraat.
Het was me wel opgevallen dat hij geen dakzoekje gebruikte en steeds aan het peusneuteren was, maar wie daar op let is een pusbaal.
Ook ging ik met mijn spullen naar huis en daar aangekomen legde ik mijn kont aan de hetting en met verkrachte eenden - het was immers al tussen dicht en lonker geworden - werden de spullen op mijn houtsnijwerkblad gelegd. Wat had ik een pijn in mijn spuitklieren, 't leek wel een stuiver zaaltje van klont- en mauwzeer, het liep echt de guisspaten uit.
In het feletoonboek en in het postbodekoek zocht ik snel het adres van een fysiotherapeut. Ik mocht meteen komen, maar daarvoor moest ik een vondelingetje in het wandelpark maken, dat was dus een rokje blond en met mijn klote buiten was dat maar niks.
Mijn fysiotherapeut was echter scheel gehikt en spoedig was ik weer Joven ban, maar ik mocht van hem alleen poep en sap eten.
Ik dacht: Aan me zoenscholen, want ik eet altijd wat de schat poft.
Door dit alles ben ik niet koegetomen aan mijn werk, maar wie daar op let is een nieskoor.
Ik taal het hierhij, zodat dit absolaat de luutste zin is.
De Xo.
Eerst moest ik nog een zakschrijfmachinekleurentypelint kopen en daarbij werd ik vergezeld door mijn rijkeluistaxhond, die aan voorlijfkrampzuchtigheid leed.
Daarna ging ik naar de houtprijsbewakingsafdeling van een doehetzelfverkoopspullenzaak alwaar ik via een parterretrap kwam.
Ik kocht achtereenvolgens de benodigde spullen, zoals een paar neppompmoppen, een lamellemal, neppijppen, een koortsmeetsysteemstrook, en tenslotte ook nog een paar nepparterrestaalplaatsserretrappen voor mijn strandhuisje. Toen ik weer buiten de doehetzelfverkoopspullenzaak kwam, stapte ik in een omgekeerde lord, maar gelukkig had ik wat vlekkewatervlekkewater bij mij, zodat mijn broekpakbroek er weer snel modedom uitzag.
Nu was ik toch nog een meetsysteem en een leverdrevel vergeten, dus ging ik weer als een stormrots naar binnen.
Voor alle zekerheid kocht ik ook nog een partybabytrap, een pokkedekkop, een taalplaat en een legerregel.
De totale kosten bedroegen een gardebedrag van de meeneemspullenprijsopgave.
Kuiten was het boud en ik besloot een kofje koppie te gaan drinken. Later nam ik nog een halletje gebakt, wat was gebraden in een kontje bloter.
Op de koffieshopeikenhoekstoel zat ik een scheetje beef, maar het lekkere slaatje bla vergoedde veel. Ik nam nog een wok slater en toen sprak mij een weleerpaardewater mij aan. Hij zat te braken en te heien. Het stond voor mij meteen als een Waal boven pater vast dat hij zich als een pad in een vreemd kakhuis voelde, want hij zat daar als het ware met de baard tussen de stenen, dat was zakkelijk mat.
Hij zei: "Ik heb een pauw te kakken" en dat was goed te merken, want hij zat te suffen en te pissen, maar tiet op navel. Ik gaf hem wat woud kater: dat was een stuiver zaaltje van medemenslievenheidszorg.
Hoewel hij nog een schijnpeut kreeg, bleek hij geen zuggemifter te zijn. Hij wilde nog wel een botje preken voor de zwijgende hindermeid, maar met een stuursok in de hand wenste hij mij een zielig najaar, waarop hij verdween in de Paulus Stotterpraat.
Het was me wel opgevallen dat hij geen dakzoekje gebruikte en steeds aan het peusneuteren was, maar wie daar op let is een pusbaal.
Ook ging ik met mijn spullen naar huis en daar aangekomen legde ik mijn kont aan de hetting en met verkrachte eenden - het was immers al tussen dicht en lonker geworden - werden de spullen op mijn houtsnijwerkblad gelegd. Wat had ik een pijn in mijn spuitklieren, 't leek wel een stuiver zaaltje van klont- en mauwzeer, het liep echt de guisspaten uit.
In het feletoonboek en in het postbodekoek zocht ik snel het adres van een fysiotherapeut. Ik mocht meteen komen, maar daarvoor moest ik een vondelingetje in het wandelpark maken, dat was dus een rokje blond en met mijn klote buiten was dat maar niks.
Mijn fysiotherapeut was echter scheel gehikt en spoedig was ik weer Joven ban, maar ik mocht van hem alleen poep en sap eten.
Ik dacht: Aan me zoenscholen, want ik eet altijd wat de schat poft.
Door dit alles ben ik niet koegetomen aan mijn werk, maar wie daar op let is een nieskoor.
Ik taal het hierhij, zodat dit absolaat de luutste zin is.
De Xo.
Abonneren op:
Posts (Atom)
